شعر: پروفيسر جهانزېب نياز

د ډاکتر کبير ستوري په ياد

 

 

 

یــو ســتوری پــه اســـمان د پـښـتـونــخـوا وځلیدو

په غــرونــو، مــیـدانـــونـــو، درو واړو خــــوریــدو

 

دی سـتوري چــې رڼا کـړی د ایــشیا یورپ زمـکی

په زړه کـې یی مــشــال د پــښــتـونـــوالـی بـــلـــیـدو

 

دا سـتوری د اسـمان اوځمکی نور شو هری خوا ته

وحــــدت د پـــښــتــنـو د ده ارمـــــــان وځـــــلـــــیـدو

 

هـــــر ټــکی د قــــلـــم ئــې نــــوی زیــــری د ســــحر ؤ

د خــــپــل وطـــن زره زره کــې داســی پـــړقــــــیـــدو

 

کـــه عــــلــــم، ســـیاست ،که ادب واړه ئې اضـبـر ؤ

رڼـا د پــــــښــــتـــنـــو د نــــوی ژونـــد نــه زاریـــــدو

 

نــــــظــــر ئــې وقـــــابـي ؤ او هـــمـت ئــــې فــــولادي

د یــــو غـــاصــب په مــــخــکی د ده ســـر نه ټــیـټـدو

 

ســـــپـاهی د بـــاچــا خـــان ؤ او شـــاګرد ؤ د خــټک

داځــــــکـــه ســـیاسـت ادب کــې داســـی چـــغــیـدو

 

الله ورتـه د ذهـــــن تـــحـــفه داســـی ورعـــــطا کــــړه

بـــنــده به ویـل قــامــــوس دی چـــې بـه کــلـه ویـیدو

 

دا ســتــوري کــلـــه کـــلــه پـیدا کــیږي په صـدو کې

په غــــم د پــــښــــتــنـو به لکــه شـــمـعــه ســــوزیـدو

 

په ځــــمکــه د یــورپ ئــې د پـــښــتو رڼــا خــوره کړه

په خـــپله پـــوهـــه هــــر ځای لـکـــه غـــــر اوچــتیـدو

 

تـــیـاری ئــې مـونږ ته رڼـا کړلی پخپله خدای له لاړو

زمــــونږ مـظلــومــیت له د خدای وړانـدی کـیښودو

 

کــوم تــخــم چـــې کـــرلی ده په ځــــمـکـه د پـښتون ؤ

اوس دغــــه بــــوزغــلـی راغــی هـــر خـوا به خوریدو

 

کــــــونړه نــــره ځــــــمــکـــه ئــې زیــــږی داسـی نـــران

دونـــیـا ئـې پــه ارمــــان کــــوي صـــفــت د اوریـــدو

 

د ســتوري ارمــــانـونه پــوره کــیږي که خدای کړي

د نوی کـول ځـــلــمو کـــړل پـــښـــتـانـه په ویــښـیدو

 

نـــیاز خـــو هره ورځ ورته پــنـځه وخــتـه دوعا کړی

خــو پــه زړه ئــې ارمــان پاتی شو د سـتوري د لیدو

 

پـه طـــور د مــحـبت ئـې په اولاد بـاندی مـیـن شوم

ارمــان مــې خــدایه شــکــر چــې پـه دوۍ ورژیــدو