سميع الله صميم

د تيری نام فلم د کابل او ګڼ شمېر نورو ښارونو او بانډو ځوانان اخيستي وو، بده ورځ وه، د هر کور څخه به د کهانا پيار هی اوازونه راغبرګېدل، ټايګر به غرمبېدل، بطری به چارج شوې وې چې د ګهيځ او بېګا به يې نه لرل خو د شپې به يې تيری نام ميلمه کړی وو، هيواد ته نوی ديموکراسي راغلی وه ما ويل خدايه د دې تيری نام بدمرغه نه به څنګه خلاص سو؟ په همدې چرتونو کښې په ښار کښی روان وم چې مير يې په خره سپور راورسېد، ټولو ښاريانو ايمانتر ملا کړ او په مير پسی يې ورمنډی کړې، ما وې راوګرځئ چېری ولاړئ، دغه دين، غيرت او پښتو مو چاته پرېښودل؟ يوه پلن اورميږي چې ايمان يې تر ملا ؤ او غيرت يې ورپسې ځړېده نيږدی وو چې ترېنه ولويږي په قهر سره راغبرګه کړه ( ما وې چې څه خبره ده په ما دی ناوخته کړه تولسي تيره شوه) .

                                  له عهد مجلې څه په مننه