كسي مي د سترګو بې مهاره سوه

زړه كي ارمانونه بې قراره سوه

ستا شونډي او وچي حيرانيږمه

دا لكه پرګل چي سپيره خاوره سوه

زما دخوږې ميني زور دي وليدى؟

څنګه مي له خولې چغه بې واره سوه

نه مي زړه صبريږي نه كتاي سمه

زړه نه مي جاري د وينو داره سوه

واي چي دغه ستا حالت زما په تن

دا هله مي زړه كي له باداره سوه

سترګي مي مړې نه سوې ديدن باندي

ځكه مي سينه وا له پرهاره سوه

بيا د غمازانو ټولۍ جوړي سوې

بيا دبيلتون وار دي دغه چاره سوه

ستا دديد په تمه بيا شيبې شميرم

هيله مي په زړه كي سردواره سوه

كله به زه سترګي ديار ووينم

دا ارزو شاكر وكړه چغاره سوه

                                         غلام نبي شاكر

۰۴\۸\۳