غزل ‌

‌طایرځلاند

ورښکاره یې چې څهره کړله میراته

اینه دوخت په لاس کې شوله ماته

نیست خو نه یې ، هو په هست کې دې ګمان دی

ځان راوپیژنه څه یې کایناته ؟

دهجران دتجربې له پاره ګرانه

یو څه وخت زړه صبروو له ملاقاته

دهرچا سترګو کې زخم ټوکیدلی

پرهرونه دزړه وښایمه چاته

یو ګلاب داضطراب له زړه چاودونه

چې خوشبو شوه ، ځان یې وسپاره هواته